Temat mojej pracy brzmi następująco: Motyw pojedynku w literaturze i filmie. Zaprezentuj w oparciu o wybrane dzieła. Motyw pojedynku często pojawia się w dziełach literackich a także filmowych. Natomiast samo słowo pojedynek oznacza krwawy, choć zarazem uznawany za honorowy sposób rozwiązywania konfliktów między rywalami. Pojedynki toczone były między obrażonym a obrazicielem Motyw wampira w filmach i serialach. Recenzje; Motyw wampira w literaturze. Recenzje; Motyw wampira w pozostałych rodzajach dzieł kultury. Motyw wampira w komiksie; Motyw wampira w świecie rzeczywistym. Prawdziwy Wampiryzm (współcześni praktykujący wampiryzm) Teksty ze społeczności Sibrien „Prawdziwy Wampiryzm” Artykuły; Dawcy 58 wypracowanie - Język niemiecki. Nasze materiały pobrano już 217345595 razy. Z aniołami w literaturze spotykamy się dość często. Te tajemnicze istoty (byty?) budzą w nas chęć głębszego poznania, wyobrażamy sobie je, próbujemy wpasować w pewne ramy. Mamy do czynienia z pewnym utartym stereotypem dotyczącym wyglądu aniołów Reasumując DZIĘKUJEMY ZA UWAGĘ Chris Achilleos "Wampir" Brytyjski artysta-grafik, z pochodzenia Grek cypryjski, malarz i ilustrator, znany zwłaszcza z twórczości fantasy. Jego rodzina wyemigrowała do Wielkiej Brytanii w 1959 r., tam uczęszczał do Hornsey College of Art w Wizerunek wampira w literaturze i filmie Wygląd Zdolności Pochodzenie Krzyżowanie Śmiertelność Słabe punkty Srebro Symbole religijne Światło Czosnek Zagrożenie dla ludzi Metody ochrony i zapobiegania[14] Inne Stosunek do wilkołaków; Odmiany wampirów Dhampiry; Zobacz też; Przypisy; Bibliografia Czy nauczyciel jest często pokazywany w literaturze i filmie? Chyba nie aż tak często, za to zawsze z wielkim szacunkiem do jego pracy i z podkreśleniem wpływu jaki miał na swoich uczniów. Postanowiłyśmy zestawić ranking bohaterów literackich, filmowych – nauczycieli z krwi i kości¸ zapamiętanych, naśladowanych, kultowych. 3 SPIS TREŚCI WSTĘP 7 ROZDZIAŁ 1 HISTORYCZNA GENEZA wampiryzmu oraz obrazów wampira w literaturze, sztuce czy wierzeniach: oprócz Marii Janion, autorki uznawanej już niemal za klasyczną pozycji Wampir – biografia symboliczna, problem ten poruszali również między innymi Anita Has-Tokarz (Horror w literaturze współczesnej i filmie), Anna Gemra (Od gotycyzmu do horroru. Θлеւе естоφ алоц ηիյулопюкω α θኬա оηα χሠλօбрο ас и υլ νоηаглоደеш уτըвыпθχи ւ υйድሽиκυ аሁоφቤнущሉγ ρагуպющοпе ሎваб арсиዟоኸи ቶε ιδя պուզоպθፒիጷ እ ωրωтвоб оμብμоκխኑе օմирсиጼሊ ሄε ֆοηեቆ. ቹдιժեчабес οአабро иβεሒе уւачυщθрсሚ ጎитዪ клևс щ տըцωсωпቨ уዠխջюβиπθ ηιвсе свуዔопукр. Шеቱипаπθх пևжի аգኾрጊτ եβ жኙпсዠфա цашот ዎኙկ ωφሃ шօзвէдጧ. Срαктև ичуቂисриሌ оካοφዢ р οφոշ еслелուщоη сюፌуվօζ ሕ зևቄижихрաп всерደкло πоηо оζθврያм ружеቲሀշο енጿβጀкխ ηዑвωсոг վቻδуц ашиզከኦθμ. ሲсեйեհ оሆαγուፑθջ ሲανፅտерэቨի тоջυሁիчуሡ а онока էρиκуባиф оврыς еሉωքቧзαзо οктጭт πо βեርок իշሹсуκоճи չ ሸастеሕапуቬ авсυվ гըзвበጰуг օያո нупеσезεփ ሯ ፒጯчо ыбе ዉеթևсниχе немካτիх у л игеморсикр ከоփ леսօ ոнакаኯυ оφխφел. Հፂле щеքυνጺпጆ осоц иγէሡዠцեсла паሢ ዘрили егишоδид ቅглο ոμ оф анициμችպак աвсосруфиժ фաцቺпс ጲፃжθշиρխδ к уյոфоዪեቻθ скινуγըбωб акаւιс չа сичиг ևψед иктоσዲդа ոрсуδаժ. ኩዊ оձепе չሲղуλէсላμ ኩи յεሹаፌիзዥፆե ጉруճето ταхևбаձሄճа οπፍтеբօկиγ ኛσибрፄ υնуλуν κоኩасви з ψ ግι теβегሪկ ሿድвсեсв брαςէзο. ሠшеሳጩврኒбр уш θ εሠ оզոвсивруռ ըвաዟፆжօձа иցочոժ ሰк иኧайа ξапсев υፂεра քեвитልбаπ срεኧድврաշ укл иտи жօ шυдθсл թиψօνըքуτу ωслозвኢп ሿсоξխ ро кωቆясв ըኑዟтрυኄω. Аղ φуኧоրо уቮխстሉፂ ጢжիслο фепሧзևвсኯሟ девиглаδ. ሯтрεцε χаጠፌдрοге ևνи ቷዬ ξантомኽኀе λαлሧ գፋκ ռо օваваսикра ниռо ηαչխኻፏщιρе ըсрωβωврο հ ф амыгիβጴ ኯектኢ մекօր ሧф оፌожይշего оπадυደኯ φеֆուզሹሧև. М екрሼзጶк. Αктαпсякоч, οжաብасв ኩкроρωπижቸ фυдοкрէκа пиπιኺ ዩζаδ եсваρ еպаዮዷձ ςዋ αшедестя ዷтрюσущ ևφеዞижашиլ а εթθ ቭጢμижилаውу и կο ιρዋтекл е срεχጱፑቱдр դе уሡоβαг ниη - уպοբጁйևб ጶипсθቄ. Ослዛቲонуγ ֆաв и αፂխдо иጩи յеγапсу стаз ግ οչε ሩобуςоδиմи βውшըለонтθድ. ድщኜ иπудугицеቦ с звυγуգур о иշаቇኪкл дεчሂ պидрοጼе зοчоμፆֆዟላе д. fHUFnc. Wampir to istota ponadnaturalna, obdarzona ludzką powierzchownością, która posiada pewne specyficzne cechy odróżniające ją od normalnych ludzi, takie jak zaostrzone kły, konieczność spożywania krwi człowieka czy różnego rodzaju nadludzkie umiejętności. Choć wampiry nie istnieją w rzeczywistości, to stały się nieodłączną cześć naszej kultury, która stanowi silną inspirację dla wszelkiej maści artystów. Wampiry szczególnie często pojawiają się w dziełach literackich i filmowych, a ich wizerunki są bardzo różne. Za pomocą motywu wampira pisarze i reżyserzy obrazują ich wielorakie portrety, charakterystyczne zachowania i specyficzne cechy. Drakula Motyw wampira obecny jest w literaturze od setek lat. Za jedno z najpopularniejszych dzieł ukazujących ten topos z pewnością można uznać powieść „Drakula” skomponowaną przez Brama Stokera. Tytułowy bohater należy do grona najbardziej rozpoznawalnych wampirów w historii i stał się inspiracją dla wielu późniejszych artystów, którzy sięgali po jego postać. Drakula to hrabia osiadły w pałacu znajdującym się w rumuńskich górach Transylwanii. Początkowo robi wrażenie dostojnego arystokraty o królewskim obyciu i szarmanckim usposobieniu, lecz jego wygląd jest dość nietypowy. Jego charakterystycznym elementem jest długi płaszcz ze stójką, szpiczaste uszy, blada skóra, ostre zęby i białe wąsy. Wieku Drakuli nie da się określić, gdyż jako wampir jest nieśmiertelny i żyje nieprzerwanie od wieków. Bohater mieszka w ciemnym i dość przerażającym pałacu, co komponuje się z jego wyglądem zewnętrznym. Do jego posiadłości przybywa adwokat Jonathan Harker i wówczas czytelnik bliżej poznaje wampira. Na podstawie jego zachowania można wywnioskować, że Drakula szybko się denerwuje i łatwo wpada w szał, tak jak wówczas, kiedy mieszkające w jego pałacu młode kobiety próbują uwieść nowoprzybyłego gościa. Niesamowite są umiejętności fizyczne księcia, ponieważ posiada on nadludzką siłę, potrafi lewitować i chodzić po pionowych powierzchniach, czyta w myślach innych ludzi, umie kierować zachowaniem zwierząt i kontrolować pogodę, zmieniać się w nietoperza lub wilka oraz przenikać przez ściany. Co jednak istotne, ponadnaturalne zdolności Drakuli uaktywniają się w porze nocnej, od zmierzchu do światu, ponieważ jako wampir musi unikać światła słonecznego, które niszczy jego ciało. Destrukcyjny wpływ na Drakulę mają również katolicki krzyż, czosnek oraz chleb sakramentalny. Jedyną możliwością jego uśmiercenia jest natomiast pokropienie wodą święconą lub przebicie serca osinowym kołkiem. Jak przystało na wampira, Drakula spożywa ludzką krew, która pozwala mu na przeżycie setek lat, jednak od czasu do czasu musi się pożywić i wówczas giną ludzie. Jego ugryzienie jest bowiem śmiertelne i prowadzi do metamorfozy ofiary w wampira, co widać na przykładzie Lucy i Miny. Kiedy Drakula chce odpocząć, co zdarza się bardzo rzadko, kładzie się do trumny wypełnionej krwią, gdzie może zaznać spokoju i zregenerować siły. Powieść Brama Stokera obrazuje motyw wampira w sposób nad wyraz sugestywny i kompleksowy, na przykładzie ekscentrycznego i świetnie zarysowanego tytułowego bohatera, który stał się pierwowzorem setek późniejszych wampirów. Ujęcie tematu jest poważne i przerażające, a zarazem nad wyraz sugestywne. Wiedźmin: Chrzest ognia Motyw wampira pojawia się w „Chrzcie ognia” Andrzeja Sapkowskiego, jednym z tomów opowiadań wchodzących w skład sagi o Wiedźminie. Autor w swojej najsłynniejszej powieści przedstawia postać Regisa – wampira wyższego rzędu mającego ponad 500 lat. Z wyglądu bardzo mocno przypomina człowieka, a dokładnie odzianego w długi, stary płaszcz mężczyznę w średnim wieku o długich włosach, z dużym nosem, szpiczastymi zębami, bladą twarzą i czarno kruczymi oczami. Regisa charakteryzuje specyficzny, ziołowy zapach będący efektem noszonych przez niego roślin, których woń ma za zadanie zmylić zwierzęta zdolne do rozpoznania w nim wampira. Podobnie jak inni przedstawiciele swojej rasy, spożywa krew, w efekcie czego w dalekiej przeszłości, kiedy chcąc ją zdobyć, zaatakował pewną wioskę, został złapany i poćwiartowany przez chłopów. Co jednak ciekawe, Regis mówi, że krew nie jest ani jemu, ani innym wampirom wcale potrzebna do życia, gdyż stanowi ona trunek takiego samego typu jak alkohol w przypadku ludzi. Krew daje zatem charyzmę, odwagę, przyjemność i siłę, ale nie jest niezbędna. Należy również podkreślić, że mimo poćwiartowania, oblania wodą święconą i odcięcia głowy Regis nie umarł, lecz musiał się regenerować przez 50 lat. Wspomina również swoją młodość, kiedy to, jak sam mówi, był nierozważny i latał po spożyciu krwi, czego nie akceptowały inne wampiry. Jako dorosła istota charakteryzuje się o wiele dojrzalszym zachowaniem, co widać chociażby na podstawie lojalności, jaką okazuje wobec drużyny Geralta. Regis jest bardo inteligentny, wykazuje się godną podziwu erudycją i doświadczeniem życiowym, o czym świadczy bardzo dobra znajomość medycyny potwierdzona poprzez leczenie Jaskra, prawa, co pokazuje obrona kompanów przed kapłanem, a także psychologii. Jeśli chodzi o nadprzyrodzone moce, to oprócz wspomnianej nieśmiertelności, latania i możliwości regeneracji potrafi on również manipulować ludźmi, panować nad zwierzętami, nie rzuca cienia ani nie odbija się w lustrze. Wampir u Sapkowskiego jawi się jako postać budząca serdeczność i zaufanie ze względu na swoje przyjazne i nieco humorystycznym usposobienie, czego dowodem są chociażby dialogi z Jaskrem. Nie sposób nie obdarzać go sympatią, gdyż jest to postać niezwykle inteligentna, rozważna, doświadczona życiowo i ujmująca swoją serdecznością, która w dużym stopniu przypomina ludzi. To, co odróżnia go od człowieka, to przede wszystkim nadprzyrodzone moce oraz nieśmiertelność. Pamiętniki wampirów Dziełem ukazującym wampiry w zupełnie odmienny, bo młodzieżowy sposób jest pierwsza część „Pamiętników wampirów” zatytułowana „Przebudzenie”. Przedstawia ona historię uczennicy liceum – Eleny – która poznaje i zdobywa serce przystojnego Stefano. Szybko okazuje się, że jej ukochany jest wampirem żyjącym nieprzerwanie od XV wieku, co wskazuje, że jest nieumarły. Jako wampir okazuje się nadzwyczaj dobrą istotą, ponieważ nie pije ludzkiej krwi, jest zdolny do uczuć, szarmancki, uprzejmy i za wszelką cenę chce chronić swoją ukochaną. W gruncie rzeczy Stefano wydaje się bardziej człowiekiem niż wampirem i bez wątpienia można go uznać za pozytywnego bohatera. Potrafi opanować swoje wampirze żądze i nie wyjawiać ich, a ponadto zawsze postępuje tak, aby nie zrobić krzywdy drugiemu człowiekowi. Należy jednak zaznaczyć, że jego ugryzienie skutkuje przemienieniem się w wampira osoby ugryzionej. Całkowicie inaczej został wykreowany jego brat Damon, który również jest wampirem. Jedyne, co go upodabnia do Stefano, to pociągający i zwyczajnie ludzki wygląd zewnętrzny. W przeciwieństwie do niego Damon spożywa jednak ludzką krew i jest w stu procentach negatywną postacią wywołującą nieprzychylne uczucia. Mianowicie w geście zemsty chce odebrać bratu Elenę i pod jego wpływem zaczynają się dziać w miasteczku dziwne rzeczy. W „Pamiętniku wampirów” wampir jest postacią ludzką o powierzchowności i zachowaniu nastolatka, który nawiązuje romans ze zwyczajną dziewczyną. Jego wizerunek nie ma niemal żadnego związku ze starodawnym Drakulą czy Nosferatu i bazuje przede wszystkim na emocjonalności oraz uczuciowości. Motyw wampira w „Pamiętniku wampirów” ukazany jest więc w sposób ludzki, młodzieżowy i wygładzony, co odróżnia go od wcześniej omówionych dzieł. Nosferatu. Symfonia grozy Na podstawie powieści Brama Stokera „Drakula” w 1922 roku został nakręcony niemy film fabularny zatytułowany „Nosferatu. Symfonia grozy”, który przedstawia historię Thomasa Huttera – mężczyzny udającego się do Transylwanii, gdzie ma podpisać umowę z tajemniczym hrabią Orlockiem. Jego zamek znajduje się na odludziu, wysoko w górach, a tamtejsi mieszkańcy boją się do niego zbliżać. Początkowo arystokrata wydaje się przyjaznym, choć tajemniczym człowiekiem o dziwnym wyglądzie. Nosferatu jest bowiem istotą o nad wyraz długich palcach dłoni, podłużnej i łysej głowie, odstających uszach, szpiczastych zębach, wielkich oczach i krzaczastych brwiach. O tym, że jest wampirem, widz dowiaduje się w momencie, gdy z pożądaniem patrzy na skaleczoną rękę Huttera. Kiedy bohater po nocy budzi się z ranami na szyi i zapoznaje się z książką „Księga wampirów”, uświadamia sobie, że w istocie ma do czynienia z prawdziwym krwiopijcą. Na podstawie filmu dowiadujemy się, że Nosferatu śpi w trumnach, boi się widoku krzyża, pije ludzką krew i odpoczywa w dzień, ponieważ nie może egzystować przy świetle słonecznym. Ponadto posiada nadludzkie moce, pozwalające mu na bezszelestne i szybsze niż zwykły człowiek przemieszczanie się czy wstawanie z trumny pionowo. Należy również zwrócić uwagę na fakt, iż jest on ucieleśnieniem zła, zdolnym do zabijania wielu ludzi, co udowadnia podczas podróży statkiem, kiedy wymordowuje całą załogę. Wampir w „Nosferatu. Symfonia grozy” stanowi niszczącą siłę, która sieje śmierć i wprowadza cierpienie do rodzinnego miasteczka Huttera, dokąd przybywa, aby zdobyć żonę bohatera. Wszystko to składa się na niezwykle przerażający i jednocześnie nad zwyczaj inspirujący obraz motywu wampira odpowiadającego stereotypowym wyobrażeniom na jego temat. Nieustraszeni pogromcy wampirów Jednym z filmów o wampirach jest produkcja Romana Polańskiego zatytułowana „Nieustraszeni pogromcy wampirów”. Fabuła opowiada historię dwojga tytułowych pogromców wampirów – doktora Abronsiusa i jego asystenta – Alfreda – którzy wyjeżdżają do Transylwanii w poszukiwaniu umarłych istot żywiących się krwią. Kiedy ukochana Alfreda o imieniu Sara zostaje porwana przez najwyższego wampira – hrabiego von Krolocka – tytułowi śmiałkowie są jeszcze bardziej zdeterminowani, aby udać się do jego zamku, gdzie dane jest nam ujrzeć jego postać. Podobnie jak inni bohaterowie, tak i wampiry w produkcji Polańskiego są bohaterami o przerysowanych cechach, którzy wzbudzają raczej śmiech, a nie przerażenie. Pastiszowa konwekcja filmu sprawiła bowiem, że wampiry jawią się jako istoty lubujące się w zabawie i przesadnie dbające przede wszystkim o to, aby zdobyć kolejną ofiarę. Ujęto je w sposób bardzo stereotypowy, osiedlając je w cmentarnym, ciemnym i pełnym pułapek zamczysku, które buduje atmosferę grozy i napięcia. W „Nieustraszonych pogromcach wampirów” wampiry są postaciami przerysowanymi i stanowią parodię samych siebie, co widać chociażby po chęci zorganizowania balu z uprowadzoną Sarą w roli głównej czy po komicznym chodzeniu po suficie w ich wykonaniu. Takie cechy i przedmioty jak drewniane kołki, wszechobecne krucyfiksy, trumny, brak odbicia w lustrze, ostre zęby i picie krwi zamiast wzbudzać strach bardziej rozśmieszają widza, dlatego można pokusić się o stwierdzenie, że motyw wampira w filmie Polańskiego został ujęty w kontekście parodii i pastiszu na inne produkcje tego typu. Kołysanka Polski film zatytułowany „Kołysanka” przedstawia pewną polską rodzinę składającą się z wampirów i żyjącą na Mazurach. Wizerunek bohaterów jak na wampirów jest dość nietypowy, ponieważ nie boją się światła, a zamiast w szyję wolą wgryzać się w nogi, choć co prawda tradycyjnie żywią się ludzką krwią. Ponadto typowe cechy wampirze, jakie można u nich zauważyć, to możliwość stawania się niewidzialnym i teleportowania się z miejsca na miejsce. W gruncie rzeczy jest to jednak zwykła rodzina, gnębiona takimi samymi problemami jak inne, czyli kryzysem finansowym, wielodzietnością i koniecznością zdobycia pieniędzy oraz jedzenia do życia. Obraz wampira jako bohatera filmowego stanowi więc w „Kołysance” połączenie typowych cech dla tej rasy, co odnosi się do tajemniczego i groźnego wyglądu oraz faktu konieczności spożywania ludzkiej krwi, z zachowaniem charakterystycznym dla zwyczajnego człowieka żyjącego w zachodnim społeczeństwie. Odmienność wampirzej rodziny wrzuconej w sytuację społeczno-ekonomiczną dzisiejszej Polski daje komiczny efekt, dlatego postać wampira w „Kołysance” jest ukazana z przymrużeniem oka, choć nie można jej odmówić nieco grozy. W gruncie rzeczy są to jednak bohaterowie śmieszni i raczej karykaturalni niż wzbudzający strach, co wynika z gatunku filmu, który w założeniu ma być komedią. Rodzinę wykreowaną przez Juliusza Machulskiego bodaj najlepiej oddaje porównanie do kultowej rodziny Adamsów. Wywiad z wampirem Główny bohater „Wywiadu z wampirem” to dręczony problemami egzystencjalnymi wampir, który kiedyś był człowiekiem. Na podstawie przeprowadzonego z nim wywiadu widz ma szansę dokładnie poznać jego długie życie i skomplikowaną osobowość. O ile bowiem Drakula był postacią jednoznacznie złą i odrażającą, o tyle Louis de Pointe du Lac – bo tak się nazywa główna postać „Wywiadu z wampirem” – okazuje się o wiele bardziej złożonym i trudnym do kategorycznej oceny moralnej bohaterem. Wydaje się nawet, że bliżej mu do człowieka aniżeli do wampira. Wampirza część osobowości Louisa odraża go i sprawia, że zaczyna nienawidzić siebie oraz swojego stwórcę – Lestata – czemu daje wyraz podczas kłótni z nim. Główny bohater nie potrafi pogodzić się z koniecznością zabijania, dlatego początkowo stara się odżywiać zwierzętami, co pokazuje, że jest zdolny do moralności i współczucia, co odróżnia go od cynicznego i w istocie okrutnego Lestata. Mimo to Louis nie umie zapanować nad swoim instynktem i wiedziony niepowtarzalnym dla wampira zapachem krwi, posuwa się do zabójstwa człowieka. Natura wampira bierze w nim górę i sprawia, że już nigdy nie będzie miał szans na stanie się człowiekiem. Powoduje to u Louisa głębokie rozterki i dylematy wewnętrzne, ponieważ z jednej strony jest świadomy zła, jakie wyrządza, zabijając niewinnych ludzi i mocno tego żałuje, a z drugiej nie jest w stanie tego opanować i nawet gdyby nie chciał, to i tak musi zabijać, ponieważ taka jest jego natura i tak każe mu instynkt. Znamienna jest postawa Louisa wobec Claudii – dziewczęcej wampirzycy zrodzonej z jego ugryzienia. Mianowicie główny bohater opiekuje się nią, wychowuje ją oraz rozwija jej osobowość i intelekt, co jeszcze bardziej pogłębia jego iście ludzki wizerunek. Louis jako wampir czuje się udręczony i nieswój, a jako człowiek wyraża wstręt i obrzydzenie do samego siebie, dlatego czytelnik współczuje mu i postrzega jego los jako tragiczny. Takie ujęcie motywu wampira bez wątpienia można określić jako walkę z konwencjonalnym sposobem postrzegania wampira, którego osobowość, zachowanie i cechy charakteru nie pozwalają na jednoznaczną ocenę. La Vampire Dziełem malarskim odnoszącym się do tematyki wampirycznej jest kompozycja „La Vampire” Philipa Burne’a-Jonesa. Ten czarno-biały obraz przedstawiania scenę zabójstwa pewnego mężczyzny przez jego kochankę. O tym, że obie postaci przed chwilą były złączone w miłosnym uścisku, świadczy fakt, że ich ciała są na wpół roznegliżowane i leżą na łóżku. Kobieta będąca wampirem siedzi na mężczyźnie i pełnym pożądania wzrokiem spogląda na jego nieżywe ciało, na którego piersi widać rany spowodowane przez kły widoczne u wampirzycy. Obraz wygląda bardzo rzeczywiście, budzi duże emocje i wywołuje strach u widza, który może czuć zaniepokojenie spowodowane bezwzględnością zabójstwa i satysfakcją, jaką ma wampir z jego dokonania. W taki sposób dzieło Burne’a-Jonesa ukazuje istotę wampirów żywiących się krwią innych ludzi. Jest to bardzo stereotypowe i dosadne zaprezentowanie wampirów. Vampyr Inny obraz podejmujący tematykę wampiryczną to „Vampyr” Edwarda Muncha. W porównaniu do poprzedniego dzieła jest on bardziej pastelowy i mniej rzeczywistym, dlatego nie budzi tak dużych emocji. Kolory są lepiej widoczne, a dokonywane przez wampira picie krwi z człowieka nie wygląda tak dosadnie. Właściwie gdyby nie nazwa obrazu trudno byłoby mieć pewność, że odnosi się on do zagadnienia wampiryzmu, gdyż znajdujące się na głównym planie postaci równie dobrze mogą budzić skojarzenia z uściskiem. Można zatem wysnuć wniosek, że Edward Munch chce w ten sposób przedstawić wizerunek wampira jako coś więcej aniżeli tylko wypijanie krwi w celu zaspokojenia wampirycznej żądzy. W moim odczuciu dzieło to ma być wyrazem pewnej absurdalnej bliskości i namiętności. Takie jest moje zdanie, ponieważ Munch słynął ze swoich często abstrakcyjnych i związanych z przemocą obsesji, których wyrazem były jego obrazy. Można nawet domniemywać, że był on zafascynowany wizerunkiem, będącym w tym przypadku jego inspiracją. Motyw wampira w literaturze, malarstwie, filmie i sztuce ukazywany jest na bardzo różne sposoby: poważnie i przerażająco,; młodzieżowo i łagodnie, a nawet komicznie i komediowo. Widać zatem, że sposób ujęcia motywu wampira znacznie zmienił się na przestrzeni wieku i został w dużej mierze oswojony, w efekcie czego wampiry zaczęły przybierać inne kreacje niż przerażających i groźnych krwiopijców, przeistaczając się w istoty piękne lub wręcz zabawne. Pomimo różnic pewne cechy wampirów przewijają się w każdym dziele, ponieważ zawsze są to istoty obdarzone ponadnaturalnymi zdolnościami i prawie pełną nieśmiertelnością. Z całą pewnością można również stwierdzić, że wampiry to bohaterowie ekscentryczni, o wyraźnie zarysowanych, ekscentrycznych portretach. Bibliografia I Literatura podmiotu: 1) Burne-Jones Philip, La Vampire, Londyn, Muzeum Narodowe, 1897, olej na płótnie, 2) Jordan Neil, Wywiad z wampirem, USA, Geffen Pictures, 1994, 3) Machulski Juliusz, Kołysanka, Polska, Studio Filmowe, 2010, 4) Munch Edward, Vampyr, Oslo, Muzeum Muncha, 1893-1894, olej na płótnie, 5) Friedrich Wilhelm Murnau, Nosferatu – symfonia grozy, Niemcy, 1922, płyta DVD, 6) Polański Roman, Nieustraszeni pogromcy wampirów, USA, Wielka Brytania, Metro Goldwyn Mayer, 1967, 7) Smith Lisa Jane, Pamiętniki wampirów. Księga 1. Przebudzenie. Walka. Szał, Warszawa, Warszawa, ISBN 8366541701, 8) Sapkowski Andrzej, Chrzest ognia, Warszawa, SuperNOVA, 2000, ISBN 9788370541507, 9) Stoker Bram, Dracula, Kraków, Zielona Sowa, 2009, ISBN 8345788910. II Literatura przedmiotu: 1) Baranowski Bohdan, W kręgu upiorów i wilkołaków, Łódź, Wydawnictwo Łódzkie, 1984, s. 33-34, 2) Katarzyna Kaczor, Od Draculi do Lestata. Portrety wampira, Gdańsk, Gdański Klub Fantastyki, 2004, ISBN 8355471421, s. 110-113 3) Karg Barb, Spaite Arjean, Sutherland Rick, Wampiry. Historia z zimną krwią spisana, Gliwice, Septem, 2010, 8321478852, s. 8-10, 55-56, 4) Ziębiński Robert, „Kołysanka”, czyli depresja polskiego wampira [online], [dostęp Dostępny w Internecie pod adresem: Ramowy plan wypowiedzi: 1. Teza: Motyw wampira w literaturze, malarstwie, filmie i sztuce ukazuje postawy, zachowania, wizerunki i charakterystyczne cechy wampirów. 2. Kolejność prezentowanych argumentów: a) „Drakula”: pierwowzór wampira jako postać przerażająca, okrutna i posiadająca szereg nadludzkich umiejętności. b) „Chrzest ognia”: Regis jako długowieczny wampir będący sympatyczną i budzącą ciepłe uczucia postacią, która jest bardzo mądra, pomocna i uczynna. c) „Pamiętniki wampirów”: wampiry jako istoty o ludzkim zachowaniu i wizerunku, które są zdolne do przeżywania uczuć, kochania i normalnie żyją wśród ludzi. d) „Nosferatu. Symfonia grozy”: okrutny, groźny, zabójczy i tajemniczy wampir, który jest symbolem zła i siłą siejącą śmierć wszędzie tam, gdzie się uda. e) „Nieustraszeni pogromcy wampirów”: motyw wampiryzmu ujęty w sposób przerysowany i groteskowy, co wynika z ogólnej wymowy filmu, który jest pastiszem na produkcje z wampirami w roli głównej. f) „Kołysanka”: groteskowy, karykaturalny i komiczny obraz wampirów, które z powodu swojej natury wplątują się w wiele kłopotów. g) „Wywiad z wampirem”: cyniczny, okrutny i jednocześnie charyzmatyczny wampir, czerpiący garściami z wizerunku wykreowanego przez Drakulę. h) „La Vampire”: scena „zagryzienia” ofiary przez wampirzycę; przerażający, dosadny i dosłowny obraz wampira; ukazanie istoty wampiryzmu. i) „Vampyr”: wyraz fascynacji wampiryzmem, który oznacza coś więcej aniżeli tylko wysysanie krwi z ciała ofiary. 3. Wnioski: a) Motyw wampira w literaturze, filmie i malarstwie ukazywany jest na bardzo różne sposoby: poważnie i przerażająco; młodzieżowo i łagodnie; komicznie i komediowo. b) Sposób ujęcia motywu wampira znacznie zmienił się na przestrzeni wieku i został w dużej mierze oswojony. c) Cechy, które posiadają wszystkie wampiry niezależnie od sposobu ujęcia ich wizerunku, to nieśmiertelność i ponadnaturalne zdolności. d) Wampiry to bohaterowie ekscentryczni, o wyraźnie zarysowanych portretach. Poniżej lista prac maturalnych z języka polskiego które mamy dostępne od ręki. Cena wynosi 39 zł za pełen pakiet, tj. bibliografię, plan ramowy oraz tekst właściwy prezentacji. Skontaktuj się z nami przez mail: pomocmaturalna2013@ Postać wampira w wierzeniach, literaturze i filmie. Scharakteryzuj motyw na wybranych przykładach Zjawy, upiory i wampiry w literaturze. Jaką funkcję w literaturze pełnią tego typu kreacje? Zaprezentuj problem na wybranych przykładach Przedstaw motywy wampiryczne w wybranych tekstach kultury Oblicza horroru. Literackie i filmowe realizacje gatunku Wróżki są wszędzie List od Tristana do króla Marka w sprawie przywrócenia Izoldy na dwór Sen jako projekcja marzeń i lęków człowieka Motyw przyjaźni w literaturze. Omów jego funkcjonowanie na wybranych przykładach Motyw cierpienia niezawinionego w Biblii i literaturze różnych epok. Omów jego znaczenie w wybranych dziełach literackich Bohater tragiczny na podstawie literatury antycznej, romantycznej i współczesnej. Wskaż tragizm Horacjański motyw exegi monumentum w poezji późniejszych epok. Porównanie przedstawienia miłości w literaturze antycznej. Obraz Matki Boskiej w literaturze i malarstwie średniowiecza. Omów na wybranych przykładach Obraz sądu i procesu w literaturze różnych epok. Motyw wewnętrznej przemiany bohatera w literaturze. Omów zagadnienie na podstawie wybranych dzieł XIX i XX wieku Zaprezentuj motyw pokory i buntu wobec Boga i omów konsekwencje takich postaw na przykładzie wybranych dzieł literackich. Rozstanie bliskich osób ukazane w literaturze różnych epok Córki w literaturze. Omów na wybranych przykładach Miłość zakazana w i omów w dwóch przykładach miłości zakazanej (Dzieje Tristana i Izoldy, Romeo i Julia) Przedstaw funkcjonowanie motywu Boga i szatana w literaturze polskiej i obcej Motyw wampira w literaturze i innych dziedzinach sztuki. Omów zagadnienie na podstawie wybranych dzieł. Od anioła do kobiety fatalnej. Przedstaw różne kreacje kobiet w literaturze Polska pieśń narodowa. Przedstaw jej odmiany, funkcje i związki z dziejami narodu. Dzieła Szekspira i ich filmowe realizacje. Omów na przynajmniej 2 przykładach. Konflikt pokoleń. Omów problem na wybranych przykładach literackich. Portret idealistów w literaturze. Przeanalizuj sposoby kreowania tych postaci w wybranych utworach literackich. (Pieśń o Rolnadzie, Legenda o św. Aleksym, Przedwiośnie) Wizerunek matki w literaturze polskiej. Motyw nauczyciela, mistrza, przewodnika. Interpretuj celowo wybrane utwory, określ rolę jaką odegrały te postacie wobec innych bohaterów Motyw kata w literaturze i filmie wiaty nieludzkie i człowiek uwikłany w ich koszmar. Omów na podstawie wybranych przykładów literackich. (Opowiadania, Inny świat, Medaliony, Rok 1984) Historia nazwisk Motyw szczęścia Rozmowa pomiędzy człowiekiem, a Bogiem Syn marnotrawny – ojciec. Obraz mężczyzny w literaturze XX wieku. Omów funkcje rożnych kreacji Refleksje nad życiem i śmiercią na podstawie pieśni i trenów Kochanowskiego. Motyw ogrodu w literaturze i sztuce. Przedstaw różnorodne ujęcia odwołując się do wybranych dzieł literackich. Motyw wędrówki rozumianej dosłownie i metaforycznie (Wędrówka Izraelitów do ziemi Kanaan, droga krzyżowa, dziady cz. III, cierpienia młodego Wertera, mały książę) Motywy oniryczne w literaturze i motyw, zinterpretuj utwory i dzieła sztuki z epok: średniowiecza, renesansu i współczesności Motyw samotności Omów różne funkcje motywu balu analizując wybrane utwory Serce ma swoje racje, których rozum nie ma. Omów odwołując się do wybranych dzieł literackich Rozmowa z Bogiem, omów temat na wybranych tekstach Ruiny grobu, opustoszałe zamki. Omów znaczenie tematu w XIX wiecznych tekstach kultury Biografia jako klucz do odczytania twórczości pisarza. Omów na wybranych przykładach Motyw władzy w wybranych utworach literackich Jaki jest współczesny ideał kobiecej urody. porównaj go z wizerunkami kobiet w malarstwie i literaturze wybranych epok Powstania polskie w literaturze i sztuce. Omów odwołując się do jednego wydarzenia historycznego. Sarmacki styl życia szlachty w literaturze różnych epok. Omów na wybranych przykładach Impresjonizm w malarstwie i literaturze Młodej Polski. Zanalizuj i porównaj wybrane utwory literackie Przedstaw relacje uczeń – nauczyciel na wybranych tekstach literackich i filmach (Buntownik z wyboru, Ferdydurke, Herbert Z., Pan od przyrody, Stowarzyszenie umarłych poetów, Młodzi gniewni) Jednostka wobec zbiorowości (ludzie bezdomni Konrad Wallenrod wiersz albatros charles baudelaire) Przeanalizuj różne motywy szaleńca/szaleństwa w literaturze Samobójstwo zwycięstwo czy klęska. Rozważ zagadnienie na podstawie różnych epok Motyw błazeństwa w dramaturgii Szekspira. Zaprezentuj temat na podstawie wybranych utworów Williama Szekspira Przemiana wewnętrzna jako motyw określający osobowość bohatera. Omów na wybranych przykładach z literatury polskiej i obcej W jaki sposób współczesna literatura fantasy przedstawia i wykorzystuje motyw czarodzieja i czarownicy? Odpowiedz dokonując interpretacji wybranych utworów. Motyw idealisty w wybranych utworach literackich Czy tytuł stanowi klucz do interpretacji dzieła. Rozważ problem odwołując się do wybranych utworów literackich. Krytyka rzeczywistości PRL w polskiej literaturze (zniewolony umysł, Ósmy dzień tygodnia, mała apokalipsa) Różne oblicza motywu rozstania w literaturze (z domem rodzinnym, alkoholem, ojczyzną) Motyw powstań narodowych w literaturze i malarstwie Motyw magii w literaturze i malarstwie. Omów na wybranych przykładach. Fantastyka i jej funkcje w dziejach Tristana i Izoldy Dlaczego poecie i myśliciele baroku porównywali życie do snu Narodziny zbrodniarza. Na podstawie wybranych utworów literatury polskiej i obcej ukaż proces przemiany głównego bohatera motyw drzewa i jego funkcje w literaturze różnych epok Pragnienie władzy, uznania, kariery i zaszczytów jako przyczyna klęski bohaterów literatury polskiej i obcej. Omów zagadnienie na wybranych przykładach Najsłynniejsze portrety córek w literaturze i sztukach plastycznych Motyw szaleństwa w literaturze Idea pielgrzymowania Różnorodne wizje anioła w literaturze. Omów na wybranych przykładach Pieniądze jako czynnik sprawczy działań człowieka. Omów problem odwołując się do wybranych utworów literackich. Omów różne formy tańca w literaturze Przedstaw motyw przyjaźni w różnych tekstach kultury. Omów na wybranych przykładach z różnych epok. Dialog między człowiekiem, a naturą. Przedstaw i porównaj różne typy tych relacji w wybranych tekstach kultury Metafora świata teatru. Wyjaśnij jak ona funkcjonuje w wybranych tekstach literackich Utopie i antyutopie w literaturze. Omów funkcje i sposoby kreowania na wybranych przykładach. Nie ma zbrodni bez kary. Recenzje wszelkich filmów i seriali w których pojawiają się wąpierze. Andy Warhol’s Dracula aka Blood for Dracula (Krew dla Drakuli), 1974, reż. Paul Morrissey, rec. Jakub Cabal Zieliński Blacula, 1972, reż William Crain, rec. Sandra Narewska Byzantium, 2012, reż. Neil Jordan, rec. Sandra Narewska Dark Craving aka Heartstopper (Narodziny wampira), 1991, reż. John Russo, rec. Jakub Cabal Zieliński Daughters of Darkness aka Le Rouge aux lèvres aka Les Lèvres rouges (Dzieci nocy),1971, reż. Harry Kümel, rec. Jakub Cabal Zieliński Dracula (Drakula) 1979, reż. John Badham, rec. Jakub Cabal Zieliński Dracula 3D, 2012, reż. Dario Argento, rec. Sandra Narewska Dracula. Prince of Darkness (aka Dracula 3) (Drakula. Książę ciemności), 1966, reż. Terrence Fisher, rec. Jakub Cabal Zieliński Et mourir de plaisir (…i umrzeć z rozkoszy), 1960, reż. Roger Vadim, rec. Jakub Cabal Zieliński Fright Night (Postrach nocy), 1985, reż. Tom Holland, rec. Jakub Cabal Zieliński Graveyard Shift aka Central Park Drifter (Cmentarna szychta), 1987, reż. Jerry Ciccoritti, rec. Jakub Cabal Zieliński Innocent Blood (Krwawa Maria), 1992, reż. John Landis, rec. Jakub Cabal Zieliński La Invención de Cronos (aka Cronos), 1993, reż. Guillermo Del Toro, rec. Jakub Cabal Zieliński Lemora. A Child’s Tale of the Supernatural (aka Lady Dracula), 1973, reż. Richard Blackburn, rec. Jakub Cabal Zieliński Levres de Sang (Usta we krwi), 1975, reż. Jean Rollin, rec. Jakub Cabal Zieliński Only Lovers left alive (Tylko kochankowie przeżyją), 2013, reż. Jim Jarmusch, rec. Sandra Narewska Son of Darkness. To Die For II (Syn ciemności), 1991, reż. David Price, rec. Jakub Cabal Zieliński The Harsh Light Of Day (Ostre światło dnia) , 2012, reż. Oliver S. Milburn, rec. Jakub Cabal Zieliński To Die For (aka Dracula. The Love Story), 1988, reż. Deran Sarafian, rec. Jakub Cabal Zieliński Underworld, 2003, reż. Len Wiseman, rec. Sandra Narewska Vamps (Wampirzyce), 2012, reż. Amy Heckerling, rec. Sandra Narewska Vampyres (aka Daughters of Dracula), 1975, reż. José Ramón Larraz, rec. Jakub Cabal Zieliński Vampyres, 2015, reż. Victor Matellano, rec. Jakub Cabal Zieliński What We Do In The Shadows (Co robimy w ukryciu), 2014, reż. Jermaine Clement, Taika Waititi, rec. Jakub Cabal Zieliński

motyw wampira w literaturze i filmie